زندگی نامه

میکل آنژ

میکل‌آنژ (نام کامل: Michelagniolodi Lodovico di Lionardo di Buonarroti Simone)  یا
میکلانجلو دی ‌لودوویکو بوناروتی سیمونی

در سال 1475 در توسکانی ایتالیا بدنیا آمد.وی شاعر نقاش و پیکرتراش معرف ایتالیایی است.وی در تاریخ ۱۸ فوریه ۱۵۶۴، در رم دیده از جهان فروبست و در «کلیسای استاکروس» شهر فلورانس به خاك سپرده شد.

میکل‌آنژ در 6 مارس 1475 در شهر توسکانی بدنیا آمد. پس از تولّد میکل‌آنژ، به همراه خانواده به فلورانس مهاجرت نمود.
وی در کلیسای برانکاچی شهر فلورانس به‌ تحصیل هنر و در ابتدا به نقاشی و سپس به پیکرتراشی پرداخت.

از کارهای معروف او می توان به: نقاشی صحنه رستاخیز ، آرامگاه ژولیوس دوم در رم ، تندیس های «داوود» ،«کوپیدوس»، «باخوس» ، «موسی» و «پی‌یتا» می توان اشاره کرد.
ميكل آنژ در کنار آثار هنر تجسمی، تعدادی غزل نيز در وصف محبوبه خود، «ویتوریا کولونا» و دوست عزیزش «توماسو دی‌کاوالیری» و دانته سروده ‌است که بيانگر ذوق لطیف اوست.

وقتی از او سوال شد، چرا تا به‌حال ازدواج نکرده‌ای؟ بدون تأمل جواب داد: من با هنر خود ازدواج کرده‌ام و آثاری که از خود به ‌جای می‌گذارم در حکم فرزندان من هستند...

در پست بعدی زندگی نامه ی ونسان ونگوگ   و    رافائل      و     پابلو پیکاسو  قرار

خواهد گرفت.

کشور کره

کره (کره ای: 한국 یا 조선) کشوری تقسیم شده به دو کشور در خاور دور است. مرزهای آن از چین و روسیه در شمال تا ژاپن در شرق می‌رسید.

کره در سال ۱۹۴۸ به دو کشور کره ی جنوبی  که کشوری دموکرات و کره ی شمالی که کشوری کمونیست بود تقسیم شد. بروز اختلافات میان این دو کشور باعث به وجود آمدن جنگ کره در سال ۱۹۵۰ گردید اما در سال ۲۰۰۰ و در المپیک تابستانی سیدنی دو کشور تحت نام کره در مسابقات شرکت کردند

کرهٔ جنوبی که با نام رسمی جمهوری کره (به کره ای: 대한민국) نیز شناخته می‌شود، کشوری است در بخش جنوبی شبه‌جزیرهٔ در شرق آسیا. پایتخت آن شهر سئول است.

تاریخ

سئول بیش از دو هزار سال است که از سکونتگاه‌های اصلی منطقه خود به شمار می‌آید و بنیاد آن به سال ۱۸ پیش از میلاد بازمی‌گردد.

کاخ گیونگبوکنگ (Gyeongbokgung Palace) ، کاخی است  سلطنتی، واقع در شمال سئول در کشور کره جنوبی است. این کاخ اولین بار در 1394 ساخته شد و سپس در سال 1867 بازسازی شده است. این کاخ ، کاخ اصلی و از بزرگترین پنج کاخ بزرگ ساخته شده توسط سلسله چوسون می باشد. نام قصر، Gyeongbokgung، در ترجمه به معنای  "کاخ درخشان خوشبختی" می باشد. این کاخ عظیم توسط دولت ژاپن در اوایل قرن  بیستم تقریبا نابود گردید و درحال حاضر دیوارهای این قصر در حال مرمت به شکل اولیه آن می باشد.

کلیه بناهای چوبی این قصر در طول جنگ با ژاپن به کلی از بین رفت، از اینرو همواره در بین دو دولت بحث ها و اختلافات زیادی بر سر این مورد بوده است. تا سال 2009  در حدود 40 درصد از ساختمان های اصلی کاخ  بازسازی و مرمت شده اند. امروزه ، این قصر با شکوه برای بازدید عموم باز است.  موزه ملی کره ، قبلا  نیز در محوطه کاخ قرار داشت اما در سال 2005 به مکان دیگری انتقال یافت.

آشپز خانه ی قصر

برای دیدن عکس های بیشتر و توضیحات برای عکس ها به ادامه مطلب بروید.

کشور چین

چین با نام رسمی جمهوری خلق چین (به چینی: 中华人民共和国)، و با نام محلي: ژوانگهو (Zhonghua)، با بیش از ۱٫۳ میلیارد نفر، پرجمعیت‌ترین کشور قاره آسیا و کره خاکی می باشد. این کشور که در شرق قاره آسیا واقع شده توسط حزب کمونیست چین در قالب نظام تک‌حزبی اداره می‌شود. پایتخت کشور چین شهر پکن می باشد. تمدن چين قرنها است كه داراي شهرت بسیاری می باشد.

دیوار بزرگ چین

ساخت دیوار بزرگ چین در قرن هفتم قبل از میلاد تحت نظر سلسله‌ی زور آغاز شد و تکمیل آن صدها سال بطول انجامید. ایده‌ی اولیه‌ی ساخت این دیوار بمنظور حفاظت از روستاییان بود که نمی‌توانستند در مقابل حملات دشمنان و راهزن‌ها مقاومت کنند. برای ساخت دیوار بزرگ چین از هزاران سرباز و کشاورز و حتی زندانیان کمک گرفته شد و سه سلسله‌ی مختلف بنام‌های شین، هان و مینگ و البته ده پادشاه از سلسله‌ی سوئی در ساخت این دیوار نقش داشتند.

ساخت این دیوار در دوره ی حکومت اولین امپراطور سلسله‌ی شین که فردی مستبد بود آغاز شد او با بکارگیری قدرت و استبداد خود کارگران را وادار به انجام کارهای دشور و طاقت فرسا می‌کرد. هر چه بیشتر می‌گذشت کارشناسان و مهندسان از تکنیک‌های پیشرفته‌تری برای ساخت دیوار کمک می‌گرفتند. در اوایل از سنگهای ضعیف و سست استفاده می‌کردند اما با گذشت زمان مهندسین پی بردند که با درست کردن قاب‌های مستطیل شکل و پر کردنشان با خاک شل و لگدمالی آن توسط اسب‌ها می‌توانند به خاکی سفت و مرغوب دست پیدا کنند که باعث بلندتر شدن دیوارها و استحکام آن می‌شد.

سلسله‌ی بعدی که به ساخت دیوار چین ادامه داد هان بود و طرز ساختنشان به این صورت بود که یک لایه را با شن و آب و لایه‌ی بعدی را با نی و ماسه می‌پوشاندند تا به ارتفاع مناسب برسد. آخرین سلسله‌ای هم که در ساخت دیوار سهیم بود سلسله ی مینگ بود. در زمان این سلسله بدلیل پیشرفت علم و دانش از سنگ و آجر هم برای ساخت دیوارها استفاده می‌شد که همچنان نیز پا برجا هستند.

در طول بیشتر از یک کیلومتر از دیوار هم برجهایی برای مراقبت ساختند که سربازان با آتش زدن کاه و سرگین که در روز دود و در شب نورشان دیده می‌شد، می‌توانستند تا ۵۰۰ کیلومتر آن طرف‌تر از خود را باخبر کنند. دیوار بزرگ چین یکی از بزرگترین و با وقارترین ساخته های دست بشر است.

پایان