هر شبی در غم هجرت شب یلداست مرا

وز پی مصلحت این با لب خنداست مرا

* * *

تا به کی لابه کنم پیش تو با چشم پر آب؟

کاین ترحم نه به اندازه ی دریاست مرا

* * *

گفتم از عشق تو رسوا شوم اندر عالم

م به جای است که صد گونه ز رسواست مرا

* * *

با من خسته اگر چرخ برآید به نبرد

از برای تو همان قوت و غوغاست مرا

* * *

نکند هیچ کسی گوش به فریاد دلم

مگر آن بت که از او غلغله و غواست مرا

* * *

ای که گفتی که منه پای در این ره، خسرو

این نه راهی ست که با طاقت و پاست مرا

* * *

عمر جاوید اگر هست، همان صحبت اوست

ور نه در عالم فانی نه سر و پاست مرا

غزل سیزدهم، از کلیات دیوان امیر خسرو دهلوی

به مناسبت شب یلدا 1404 شمسی