نقش هنرمندان در عصر رنسانس گسترده و متنوع‌تر از نقش هنرمندان امروزی بود. در آن دوران، هنرمندان هنر و مهارت خود را در کارگاه‌های شلوغی کسب می‌کردند که زیر نظر یک استاد اداره می‌شد و روی آثار سفارش داده شده کار می‌کرد. آن‌ها خود، رنگ ها را مهیا و خته های چوبی را برای نقاشی آماده می‌نمودند و با ورق طلا می‌پوشاندند و در اجرای تکنیک های مختلف ماهر می‌شدند. آثار هنری آن ها تنوع بسیاری داشت، از لوح های محراب، دیوارنگاره های عظیم در کلیساها، سالن های شهر و کاخ‌ها گرفته تا تصاویر کوچک به منظور نیایش، تصاویر مناظر شهری، که اغلب به عنوان هدایای دیپلماتیک به شهر های دیگر ارسال می‌شدند، مبلمان رنگ شده، تزئینات جشن‌ها، جلد کتاب‌ها و صحنه آرایی نمایش‌ها. سبک و موضوع کار، اغلب به وسیله کاربرد تصویر و محیطی که قرار است در آن دیده شود، انتخاب می‌گردید.

کتاب راهنمای هنرمند :

کتاب راهنمای هنرمند، اثر سینو سنینی (1400)، تصویر روشنی از دیوارنگاره های اولیه ایتالیایی و فنون نقاشی تِمپِرا را ارائه می‌نماید. نقاشی تِمپِرا پر طرفدارترین شیوه در نقاشی های تخته ای ایتالیای قرن پانزدهم به شمار می‌رفت.

قراردادها :

در رابطه با سفارش های مهم و بزرگ، حامی اثر، که برای اثر هنری، سرمایه گذاری می‌کرد، جزئیات مورد نیاز را در یک توافق نامه ذکر می‌نمود. به عنوان مثال در یک قرارداد که به یک لوح محراب در سال 1453 اثر انِگراند کوآرتون تعلق دارد، تاکید می‌شود که از بهترین نوع دانه های رنگی در این کار استفاده شود و همچنین موضوع و ابزار را نیز مشخص کرده است.

سطح مخصوص نقاشی :

بیشتر هنرمندان عصر رنسانس روی تخته های چوبی کار می‌کردند. این تخته ها از چوب درخت سپیدار، بلوط، صنوبر، و دیگر درختان مناسب این کار ساخته می‌شدند. این تخته، قسمتی از پشت نقاشی سنت پال (Saint Paul) و از چوب درخت سپیدار سفید که سطح نقاشی محبوبی در ایتالیا بوده، تهیه شده است. پس از سال 1450، طراحی بر پارچه های کرباس و کتانی که عمدتا در تزئینات جشن ها و صحنه های تئاتر از آن استفاده می‌شد، رواج گسترده‌ای یافت. در ونیز قرن شانزدهم، از کرباس در نقاشی آثار عظیم بهره برده شد. این پارچه ها در برابر رطوبت شهر نیز مقاوم‌تر از تخته یا دیوارنگاره‌ها بودند.

داوود جوان :

نقاشان، مجبور به کار روی هر سفارشی از جمله تزئینات جشن ها و مراسم مذهبی بودند. استاد بزرگ فلورانسی، آندرا دل کاسانو (Andrea del Castagno) (1419-57)، این سپر چرمی را که احتمالا برای حمل در مراسم نیزه بازی بین سلحشوران بوده، نقاشی کرده است. به همین دلیل در تصویر، داوود که پیروز نبرد است، قهرمانانه روی جالوت کشته شده، ایستاده است.

نقاشی داوود جوان (The Youthful David) اثر آندرا دل کاسانو (Andrea del Castagno) در سال 1450 میلادی، چرم روی تخته، 115/6 * 76/9 cm

سنت لوک در حال نقاشی مریم مقدس و مسیح :

در آثار هنرمندان این دوره، معمولا سنت لوک که حامی معنوی و مقدس نقاشان است، دیده می‌شود. این آثار، اطلاعاتی از ابزار و موادی به ما ارائه می‌دهند که هنرمندان در دوره رنسانس از آن‌ها استفاده می‌کردند. این تابلوی فلاندرزی، لوک مقدس را که با نماد گاو نر مرتبط است در حال ترسیم تصویر مریم مقدس نشان می‌دهد. قلم های نرم چوبی که او برای ثابت نگه داشتن دستش استفاده می‌کند، اشاره‌ای به زحمت فراوان تکنیک و فن او دارد.

Saint Luke Drawing the Virgin، اثر شاگرد کوئینتین ماسیز (30-1510)، رنگ روغن روی تخته، 113/7 * 34/9 cm

بشارت :

این نقاشی اثر فرا فیلیپو لیپی (Filippo Lippi) (1406-69) با محیط گرم خانگی‌اش، برای "کامِرا"، اتاق خصوصی‌ای که هم به عنوان مهمان‌خانه و هم اتاق خواب استفاده می‌شد، طراحی گردید. این اثر یکی از دو تابلوی هلالی شکل لیپی می‌باشد، که احتمالا در کاخ مدیچی بالای تخت خواب ها قرار می‌گرفته است. تخت‌هایی با چوب های منبت کاری شده، همچنین پارچه ها و دیوارآویز های زیبا، در این گونه اتاق ها مرسوم و محبوب بوده است. به طور کلی، در خانه خانواده های ثروتمند، فخر و غرور از طریق پارچه ها و پرده های ریز بافت هلندی انتقال می‌یافت، به همین علت در تابلوی بشارت، قالیچه ای با طرح برگ و گل طراحی شده است که تقلیدی از پارچه ها و پرده های هلندی است.

در تصویر بالا، نشان خانوادگی مدیچی که شامل سه پر درون یک حلقه است، روی دیوار کوتاه مرکز تابلو نشان داده شده است.

همچنین مشاهده می‌کنیم که چارچوب تخت مریم مقدس با چوب های کنده کاری شده، تزئین شده است.

اثر فِرا فیلیپو لیپی (Filippo Lippi) در سال 1448 میلادی، تِمپِرا روی تخته، 68/6*152/4 cm

رنگ‌فروشان :

وسیله سنجش وزن مایعات، که استفاده از آن در یک عطاری در این کتیبه لاتین نشان داده شده است، به طور مشخص با نقاشان مرتبط بود، در فلورانس این ابزار سنجش به همین انجمن، یعنی انجمن سنت لوک و تاجران ادویه و پزشکان تعلق داشت. این وسیله جزء ملزومات همراه دانه‌های رنگی محسوب می‌شد، دانه های رنگی‌ رنگ‌هایی به شکل پودر و تهیه شده از خاک های طبیعی، کانی ها، گیاهان یا حیوانات بودند و توسط هنرمندان مورد استفاده قرار می‌گرفتند. رنگ های بسیار گران قیمت آبی لاجوردی و قرمز شنگَرفی اغلب در سفارشات مذهبی استفاده می‌شدند.

تولد یحیی تعمید دهنده :

تصاویر مذهبی، درون مایه اصلی آثار خلق شده در کارگاه های هنری آن زمان بودند که شامل لوح های بزرگ محراب، که در کلیسا ها یا محراب عبادتگاه ها قرار می گرفتند و نقاشی های کوچک مریم مقدس و مسیح کودک می‌شد که در عبادتگاه های شخصی خانه ها جای داده می‌شدند. در این نقاشی اثر نقاش اهل سیِ‌نا، جیووانی دی پائولو (فعال در سال های 83-1425)، یکی از پنج صحنه زندگی یحیی تعمید دهنده را نشان می‌دهد و زمانی بخشی از تزئینات پایین یک محراب بوده است. این تابلو سنت الیزابت را پس از به دنیا آوردن یحیی قدیس و در حالی که خسته روی تخت دراز کشیده، نشان می‌دهد. تاج و پایین تخت با تخته های نقاشی شده در زمان جیووانی دی پائولو متداول بوده، تزئین شده است.

جیووانی دی‌پائولو (Giovanni di Paolo)، کشیده شده در سال (1427)، تِمپِرا روی تخته، 30/8*36/4 cm

صندوقچه ازدواج (cassoni) :

تعدادی از نقاشی های باریک و افقی ایتالیایی به جا مانده، مثل شکار اوسلو در آن زمان تزئین کننده صندوقچه های عروسی یا تخته های پشت آن بوده است. صندوقچه ها اغلب داستان های تکان دهنده‌ای از مردانگی و همچنین فضایل زنانه را به تصویر می‌کشیدند. این صندوقچه ازدواج یکی از دو صندوقی است که برای زوجی در سال 1472 ساخته شده بود؛ قاب پشتی آن نیز هنوز دست نخورده باقی مانده است.

پایان