دولت شهر یا جمهوری ثروتمند فلورانس بعضی از عالی ترین دستاورد های رنسانس را در خود پرورش داد. فلورانس قرن پانزدهم به‌رغم از دست دادن نیمی از جمعیتش به‌خاطر طاعون سال های 1340 و 1348، آشوب های جنگ، قیام های جمهوری خواه و توطئه های سیاسی، به پیشرفت و ترقی نیز دست یافت. فلورانس که به عنوان حکومتی مستقل و توسط خانواده های تاجر و انجمن‌ها (صنوف تجاری) اداره می‌شد، به‌خاطر سنت آزادی مداری ، آگاهی های سیاسی . اقتصادی و مهارت های هنری بی نظیر مردمان خود شهرت داشت. تحت حمایت خاندان معروف ودیچی (94-1434)، بتادل آسان افکار بین سیاستمداران، هنرمندان و دانشمندان تداوم یافت و فلورانس وارد دوره بی رقیب حیات فرهنگی گردید. فخر و غرور ناشی از این موفقیت ها خود را در ساخت بنا‌ های جاه‌طلبانه‌ای که قصد داشت شهر را به عنوان الگویی از زیبایی، نظم و توازن معرفی نماید، نمایان کرد.

منظره ای از شهر فلورانس

تا قرن پانزدهم، فلورانس قلمرو بسیاری از دشمنان همسایه را تصرف و خود را به بزرگ‌ترین شهر اروپا تبدیل کرده بود. گرچه این شهر با مناظر زیبای توسکانی احاطه شده بود و توسط رود آرنو و همچنین گنبد کلیسای جامع که به نماد قدرت شهر فلورانس تبدیل شده بود را نشان می‌دهد.

فیلیپو برونِلِسکی (1446-1377)

همانند هم‌دوره ای های فلورانسی خود ، دوناتلو و جیبرتی، ابتدا طلاسازی را آموزش دید. او بعد ها یک مجسمه ساز شد، اما پس از اینکه رقابت برای تزئین در های جدید تعمیدگاه فلورانس را به جیبرتی واگذار نمود، عمر خود را در معماری صرف کرد. گنبد بزرگ کلیسای جامع فلورانس از دستاور های عالی او به شمار می رود.

کلیسای سانتو اسپیریتو

برونلسکی کلیسای سانتو اسپیریتو را که به طرز شگفت‌انگیزی ایده‌آل های رنسانس نخستین را نشان می دهد. در سال 1436 طراحی نمود. در این کلیسا ستون های بلند قرنتی و طاقچه ها ، نمونه خوبی از الگوبردازی از طرح های باستانی را نشان می دهند. عناصر متعلق به روم باستان با روابط ساده هندسی و بر اساس تناسبات انسانی با هم ترکیب شده اند، تا حس نظم، فضا و آرامش را منتقل نمایند.

نوآوری در مهندسی

برونِلِسکی یک دستگاه بالابر قرقره ای اختراع کرد، از این رو بنا ها دیگر مجبور نبودند مصالح را از ارتفاع گیج کننده گنبد بالا ببرند. سوار شدن شهروندان بر این دستگاه منحصر به فرد ممنوع بود.

گنبد کلیسای جامع

برونِلِسکی گنبدی طراحی کرد (36-1420)، که بالای کلیسای جامع قرن چهاردهمی سانتا ماریا دل فیورِ قرار بگیرد: این گنبد که دهانه هشت ضلعی بزرگی داشت و همین امر موجب به وجود آمدن مشکلاتی در ساخت آن شده بود، در نهایت ناتمام باقی ماند. اگرچه برونِلِسکی همراه دوناتلوی مجسمه ساز برای بررسی بنا های دوره کلاسیک به روم سفر کرد، گنبد او به طور عمده به سبک گوتیک طراحی و در حول هشت تیرک هلالی نگاه دارنده ساخته شده بود.

فانوسی که نور را به داخل کلیسا هدایت می کند، پس از مرگ برونِلِسکی و توسط میشِلوتزو کامل شد.

این گنبد برخی مشخصات دیگر هم دارد همچون اینکه تیرک ها از نمای خارجی دیده می شوند و پیچیدگی کلیسای جامع قرن چهاردهم، با سادگی و ساختار متوازن گنبد در تناقض است.

فرشته ای که بر زکریا ظاهر شد

دومنیکو جیرلاندایو (Domenico Ghirlandaio)(1485-90)، دیوار‌نگاره

دیوار‌نگاره های جیرلاندایو در سانتو ماریا نووِلا (Santa Maria Novella)، تصویر روشنی از حیات سیاسی فلورانس در اواخر قرن پانزدهم را ارائه می‌دهد. این شرح مختصر، چگونگی تبدیل یک واقعه مذهبی به سرودی برای کامیابی فلورانس را نمایان می سازد. در این نقاشی، اعضای خانواده تورنابونی و مدیچی نیز در تصویر دیگری ترسیم شده‌اند. معبد پشتی دارای نوشته‌ای از چرخه تکمیل نقاشی دیواری است: "این اثر در سال 1490 و زمانی که باشکوه ترین شهر، به خاطر ثروت، پیروزی ها، هنر و معماری اش از صلح و سلامت لذت می‌برد، خلق گردید"

عبادتگاه تورنابونی (Tornabuoni Chapel)

کامیابی و شان و شهرت خانواده های حکمران فلورانس در قلب فعاللیت های هنری شهر نمایان است. این عبادتگاه که در کلیسای بزرگ دومنیک سانتا ماریا نووِلا بود، به خانواده تورنابونی (Tornabuoni Chapel) تعلق داشت که به واسطه ازدواج با خانواده برجسته مدیچی کرتبط بودند. جیووانی ترونابونی (Giovanna Tornabuoni) که رئیس خزانه‌داری و بانک مدیچی در دوره پاپ سیکستوس چهارم بود، نقاش معروف، دومنیکو جیرلاندایو (94-1449) را انتخاب کرد تا عبادتگاهش را با صحنه هایی از زندگی مریم مقدس و جانِ قدیس تعمید دهنده، تزئین کند.

دانته ایستاده در مقابل فلورانس

اثر دومنیکو دی میکلینو (Domenico di Michelino)(1465)، دیوارنگاره

سنت ادبی افتخار آمیز شهر فلورانس به دوران دانته شاعر (1321-1265)، بوکاچیوی داستان نویس (75-1313) و پترارک دانشمند و شاعر باز می گردد. این نقاشی از دانته که کتاب شعر معروفش، کمدی الهی، را در دست دارد، پس از اینکه شهر راوِنا از بازگرداندن دیگر آثار ارزشمند این شاعر طفره رفت، در کلیسای جامع فلورانس قرار داده شد.

نماد های صنوف

کاخ پلاتزو وِچیوی (Palazzo Vecchio) قرون وسطایی که جایگاه دولت جمهوری خواه بود، با نشان های انجمن ها، که نمایانگر برج های شهر و مراکز عمومی بودند، تزئین شده بود. نماد مشهور گل سوسن فلورانسی از اواخر قرن سیزدهم گرفته شده است.

ماکیاولی سیاستمدار

نیکولو ماکیاولی (1527-1469)، نوینسده سیاسی، شاهد سقوط جمهوری فلورانس در سال 1512 بود. او عضو فعالی در رژیم جمهوری خواه بود و بازنشستگی اجباری خود را صرف تجزیه و تحلیل روش های خودبینانه تصمیم‌گیری و واقعیات وحشتناک قدرت در سیاست نمود. ماکیاولی با پشتیبانی از زبان ایتالیایی فلورانسی به عنوان زبان کل ایتالیا، بر عظمت گذشته فلورانس اصرار داشت. نظریات او به طور فصیحی در نوشته هایش بیان شده‌اند، که مشهور ترین این آثار شهریار نام دارد.

پایان