بامدادی که تفاوت نکند لیل و نهار

خوش بوَد دامنِ صحرا و تماشای بهار

آفرینش همه تنبیه خداوند دل است

دل ، ندارد که ندارد به خداوند اِقرار

این همه نقشِ عجب ، بر در و دیوار وجود

هر که فکرت نکند ، نقش بُوَد بر بر دیوار

کوه و دریا و درختان ، همه در تسبیح اند

نه همه مستمعی ، فهم کنند این اسرار

خبرت هست که مرغان سحر می گویند:

آخر اِی خفته سَر از خواب جهالت ، بردار ؟

تا کی آخِر چو بنفشه سَر غفلت در پیش ؟

حیف باشد که تو در  خوابی و نرگش ، بیدار

که تواند که دهد میوه الوان از چوب ؟

یا که داند که برآرد گل صدبرگ از خار ؟

عقل ، حیران شود از خوشه زرین عِنَب

فهم ، عاجز شود از حُقه یاقوتِ انار

پاک و بی عیب خدایی که به تقدیرِ عزیز

ماه و خورشید مسخر کند و لیل و نهار

تا قیامت سخن اندر کرم و رحمت او

همه گویند و یکی گفته نیابد ز هزار

نعمتت بار خدایا ، ز عدد بیرون است

شکرِ اِنعام  تو هرگز نکند شُکرگزار

سعدیا ، راست رُوان گوی سعادت بُردند

راستی کن که به منزل نرسد ، کج رفتار

کلیات سعدی ، بخش قصاید